گزارش برنامه دژاسد خان

بنام خدا

سرپرست: آقای علی توکلی

مسئول فنی: آقای مهران اسماعیلی

راهنما: آقای رضا مراد پور

جلودار: آقای محمد محبی

عقب دار: آقای امین باقری

دژ اسد خان:

در دشت 2500کیلومترمربعی اندیکای خوزستان بر دامنه ی کوه زاگرس دژی از دوره ساسانی بنا شده است که آن را دژملکان یا دژاسد خان می نامند. بنای این دژاز سنگ و ساروج به وسعت 200هکتار که بر فراز کوهی بنا شده است.

این بنای نیمه مخروبه که در دو طبقه ساخته شده در 5 کیلومتری بنه وار در مرز اندیکا و لالی قرار دارد آگاهی از این منطقه تاریخ چند هزار ساله ای را زنده می کند که پر است از حوادث مختلف از دورانهای کهن این مرز و بوم.

در دژبنا شده بر این کوه عظیم اتابکان نیز حکومت کرده اند.پس از انقراض حکومت اتابکان خانواده ای از اقوام استرکی بختیاری مقر و حکومت خود را به بنه وار انتقال دادند که از این دژ 6 کیلومتر فاصله داشت. در دوران قاجار نیز این دژ توسط سردار اسدخان بهداروند، تصاحب شد.

طبق هماهنگی و قرار قبلی، همنوردان ساعت 12 شب روزچهارشنبه، مورخ 4/12/1395 از محل خانه ی کوهنورد هفشجان، با دو دستگاه مینی بوس، به سمت منطقه ی اندیکا در استان خوزستان حرکت کردند.

مسیر حرکت به سمت روستای خراجی واز سه راهی تیشنیز وتنگ درکش ور کش به طرف الیکوه و گردنه ی چری و تاراز منطقه ی چلو دشت شیمبار وبه سمت شهرستان اندیکا بود. گروه همنوردان، در ساعت 8 صبح روز پنج شنبه به پل دیرآب (بعد از روستای دیرآب) رسید. و پس از صرف صبحانه در کنار رود خانه، جلسه ی معارفه، توضیحات سرپرست و آبگیری ، 9 صبح کوهپیمایی آغاز شد.

با توجه به آب و هوا و اقلیم منطقه و بارندگی های هفته ی قبل، مسیر کوهپیمایی بسیار سر سبز وچشم نواز بود. همنوردان در بین راه با توجه به زیبایی مسیر به گرفتن عکس یادگاری مشغول شدند. گروه در ساعت 11:14 پس از ساعتی کوهپیمایی، عبور از رود خانه و پشت سر گذاشتن شیبی، به عشایر بومی منطقه برخورد کرده، بعد از گذشتن از چادر عشایر و طی شیب نسبتا تند دیگری، درساعت 12:20 به پایین دژرسید. از این نقطه صعود به بالای دژ، تنها به کمک نردبان و طناب امکان پذیر بود. .همنوردان فنی با آماده کردن طناب همه نفرات و کوله ها را به بالای دژ رساندند. پس از بر پا کردن چادرها واستراحت و صرف ناهار همنوردان به گشت زنی در روی دژ پرداختند. قسمت بالای دژیک سطح وسیعی به مساحت 10 هکتار می باشد که از گیاهان مرتعی پوشیده شده، طبقه ی اول این دژ دارای استحکامات نظامی است و تنها مسیر ورود به دژ همین راه است. همچنین دژ دارای چشمه و آب انبار می باشد. آب آنها، از آبی که از دیواره های صخره ای به داخل آنها می ریزد، تامین می شوند. در فصل بی بارش سال نیز دژ، آب دارد. همچنین معماری وسنگ کاری های دژ که به وسیله ی سنگ و ملات ساروج بنا شده اند بسیار جلب توجه می کنند.

با بارش نم نم باران هوا بسیار مطبوع ودلپذیر و از گرمای هوا کاسته شده است. شب در بالای دژ، در هوای نیمه ابری، به صبح رسانده شد.

جمعه 6/12/1395 گروه همنوردان، پس از صرف صبحانه و جمع کردن کمپ شبانه، در ساعت 9 صبح به سمت پایین دژ حرکت کردند. ابتدا با استفاده از طناب کوله ها پایین داده شده و پس از پایین آمدن آخرین نفرات و گرفتن عکس یادگاری همگی به سمت پایین دژ حرکت کردند. مسیر بازگشت از پشت دژ بود و منظره ی زیبایی داشت. پس از گذشتن از قبرستانی قدیمی، در ساعت 10:30 صبح، به پایین دژرسیده و با مینی بوس ها به سمت سد شهید عباسپور حرکت کردیم. بعد از پشت سر گذاشتن جاده ای خاکی، گذشتن از روستای دیرآب و شهر اندیکا، به دریاجه سد شهید عباسپور رسیدیم. و پس از قایق سواری در دریاچه، گرفتن عکس یادگاری، صرف ناهار و استراحت، ساعت 2:30 بعدازظهر از مسیر دشت شیمبار به منطقه ی تاراز حرکت کرده، به جز استراحتی کوتاه در دشت شیمبار و همچنین توقفی کوتاه جهت گرفتن عکس یادگاری با تندیس مسعود بختیاری، خواننده بلند آوازه بختیاری، در منطقه تاراز، راه را تا رسیدن به مقصد در ساعت 10:30 شب ادامه دادیم.

موضوعات مرتبط: گزارش برنامه
برچسبها: هفشجان , دژ اسد خان , شیمبار , اندیکا هیات کوهنوردی و صعود های ورزشی هفشجان...